บทที่ 39 หุ่นพยนต์

แสงแดดของสายวันนั้นส่องกระทบผืนน้ำโขงจนระยิบระยับ ลมพัดแรงหอบเอาไอเย็นชื้นขึ้นมาปะทะผิวหน้าขณะที่สองเท้าก้าวเดินตามหลังอินทร์มุ่งหน้าไปยังท้ายหมู่บ้าน ทว่าความร้อนของอากาศกลับไม่ได้ช่วยให้ความหนาวเหน็บในอกของมะปรางลดลงเลยแม้แต่น้อย ข้อมือข้างซ้ายที่มีตะกรุดถักด้วยด้ายแดงยังคงอุ่นวาบอยู่ตลอดเวลา คอยย...